اولین سنگ که به سرش خورد انگار توفانی در مغزش پیچید.  صدای توفان که قطع شد از میان آن هم هیاهوی اطراف تک صداها واضح و روشن به گوشش خورد.

نگاهی به هم-گود خود کرد آن هم زیر چشمی چون تا گردن زیر خاک بود.  هم-گود در دل میگفت «من هنوز دوستت دارم مردن زیر این سنگ ضربه ها مزخرفه ولی ربطی به عشق من به تو نداره دوستت دارم».  بدون اینکه چهره اش را ببیند صدای همسر را میشنید که در دل میگه: «بی شرف! داغونم کردی! مگه من دوستت نداشتم؟ مگه...» و زد زیر گریه.  گریه ی همسر را هرگز در آن ۱۵ سال ندیده بود.  صدای دلگویه ی چند مرد توی همان جماعتی که سنگ می پراندند به گوشش خورد:«جنده ها به ما که میرسن دماغشونو بالا میگیرن انگار پیغمبر زاده ن!  بعد میرن زیر یه نره خر دیگه حال میکنن...»

با خود فکر کرد حتی به قیمت رهایی از سنگسار نیم نگاهی به آن مرد نماها نخواهد کرد.

زنها اما!  صدای دلگویه شان گریه اش را در آورد: «پتیاره!  هزار تا خون جگر میخوریم از دست این نامردها!  می مانیم بچه ها را بزرگ میکنیم و با هر ناله و نفرینی شده هیکل نحس مردهامان را تحمل میکنیم تو آکله ی ارقه میری با مرد زن دار میخوابی؟ شرمت از بچه ت نیومد؟ آشیانه ی یه زن دیگه رو خراب میکنی؟»

در دل گفت نه نفرینش کردم نه هرگز بهش بد گفتم؛

 اگه یه بار میفهمید من یک زن هستم روحم جسمم نیاز به توجه و محبت و احترام او داره بی هیچ خرج گرانی؛

اگه میفهمید این بی محلی های اینهمه سال این زخم زبانها این بدگمانی ها خیلی مرا ویرانتر از آن کرده اند که با چند باری ملاقات با مردی که به زن بودن من احترام میگذاشت هیچ زخمی جوش نخورد، هیچ نیازی جواب نگرفت، فقط کمی تسکین بود به درد و وحشت محو شدنم میان وظیفه و تعهد؛

اگر میدانست چقدر برایم عزیز و محترم بود و فقط ویرانتر از آن بودم که بخواهم بیشتر از آن بسوزم و...

سنگ آخر مهلتش نداد.

دلم سوخت. کاش هم گودش هم دلگویه اش را شنیده باشد.

۲۵ اسفند ۸۵، پی نوشت: یه عکس یه عکس منو به این واگویه انداخته.  توی اینترنت عکس زنی که داشتن میذاشتنش توی چاله ی سنگسار با چادر و مقنعه سفید.  چه حال زاری داشت اون زن!  خودش قصه شو برام گفت وقتی کلید ضربدر رو زدم و صفحه بسته شد.

رستوران دانشگاه اشتوتگارت. آلمان. سه سال پیش.

 - حال شما خوبه ندا خانم؟  اولگا گفته بود شما توی ایران آلمانی میخوندین.  کجا؟

- دانشگاه شهید بهشتی.

کمی مکث کردی و پرسیدی پس شاید کارمن رو بشناسی. و ندا گفت: تو، همون کامبیزی؟  یه دفعه رفتی توی لک.  دیگه غذاتو نخوردی ساکت شدی و همینقدر تلاش کردی به دوست دخترت اولگا بگی که این کارمن همونیه که برات گفته بودم... ازدواج کرده و یه پسر داره...

***

توی پست پرسشهایی از سر ملنگی گفته بودم اگه چیزی رو با تموم قدرت ذهنیم بخوام حتما به من دررسد.

***

یه ماه تموم کانال One TV که تازگیا اسمش شده Dubai One روزشمار اسکار گذاشته بود. از سه هفته پیش مرخصی روز دوشنبه رو گرفته بودم که با خیال راحت به اسکارم برسم. اما از فردای ضرب الاجل قطعنامه ی شورای امینت انگاری اسکار هم جزو تحریمهاست پخش برنامه های این کانال قطع شد.  به همه ی نصاب هایی که میشناختم زنگ زدم و خلاصه دست به دامن هر کی شدم نمیدونست فرکانس جدید چیه. هر شب کارم شده بود search کانال بلکه یه جوری پیداش کنم. نشد که نشد اما خب یه چن تایی کانال خوب توی اون کانال گردیا پیدا کردم. یکیش کانالی بود که رقص بلغار یا مجار نشون میداد خوشم اومد گذاشتمش یکی دو تا بعد این کانال Dubai One که سرفرصت خوب بررسیش کنم.  خلاصه دیشب غمگین و افسرده خوابیدم. صبح از غصه ساعت 6 بیدار شدم در حالی که روزای عادی زود تر از 7 محاله بیدار شم. خلاصه به اولین چیزی که فکر کردم این بود که حالا یک ساعت و نیم از شروع مراسم گذشته. همسر گرامی رو راهی محل کارش کردم و درست بر خلاف عادت 4 ساله که صبح ها قبل از دستشویی حتی اول رادیو فردا رو روشن میکنم همونجور پریشون روی کاناپه دراز کشیدم و زل زدم به صفحه تلویزیون خاموش. 20 دقیقه ای گذشت که مذبوحانه روشنش کردم و گذاشتم روی VOA طبیعتا خبری نبود. دوباره با غصه و ناامیدی کانال Dubai One  رو امتحان کردم قطع بود. از کلافگی دستم گرفت به دکمه ی ریموت و رفت روی اون کانال بلغار یا مجار که گفته بودم... خشکم زد... خود خودش بود!  اسکار ۲۰۰۷.

با شادمانی بی حد و حصر حتی بی حد و حصر تر از روزی که ترمز قطار پروژه ی هسته ای برید نشستم پای تلویزیون.  بعدش ساعت 10 رسیدم شرکت. با نیش باز.

مدتهاست که نوشتنم نمیاد.  خیلی فکر کردم چرا نطقم کور شده به جایی نرسید.

یکی دو روز پیش فهمیدم که خیلی وقته فکر نکرده ام. خیلی وقته به چیز تازه ای بر نخورده ام که فکرش را بکنم. همینه که چیزی قابل نوشتن نداشته ام. شاید هم چنته ام خالی شده و همین چن تا حرف یامفت ته همه ی افکار ما باشه.  خودمم نمیدونم.  فعلا در کمای فکری به سر میبرم. شایدم مرگ فکری کرده ام و خبر ندارم.

بهم فرصت ندین!! باهام حرف بزنین. یه چی بگین خوب! دارم می پوسم از بی فکری از بی خبری از بی حرفی!  دیگه خیلی وقته که هیچ رویدادی حتی یه اردنگی هم به ذهن ما نمیزنه! من مرده ام؟ نه قسم میخورم کارمن حتی بعد از مرگ هم نمی میره. کارمن اهل تسلیم شدن به مرگ نیست همینطور که این روزمرّگی خوفناک بی فراز و نشیب نتونسته منو از پا بندازه.

من نمی میرم. هرگز! چون من کارمن هستم.

فقط رفیق قربون دستت یه وقتایی یادم بنداز که کارمن ام!  عین «دوری» توی کارتون «نمو» هی یادم میره کی ام.  چراغ بده، هینت بده، کنسه بده...