Carmen

پست آخر

carmen — Sun, 08 Jul 2007 21:25:18 GMT

خیلی وقته که بچه های خارج از تهران میگن این بلاگم فیلتر شده. خیلی وقته گله دارن که ازم بی خبرن.

میرم توی آدرس جدید، زیاد دور نیست:

www.gipsycarmen.blogfa.com

فریدون تنکابنی

carmen — Sat, 07 Jul 2007 11:04:18 GMT

خانم منشی داشت جدول طرح می کرد. پرسید "رازی" را چه بنویسم؟ همکار حاضر جواب ما گفت: بنویس ذکریای آن معروف است!

شاگرد اتوبوس واحد به افسری که داشت برایش خط و نشان می کشید گفت: هر نامردی می تونه نون دیگری رو ببره! این روزا کسی که بتونه نون برسونه خیلی مرده!

هر ایرانی پیشرفت و ترقی را زمانی در زندگی خود حس می کند که پرتقال و کوکا را دانه ای نخرد، جعبه ای بخرد!

«من همه ش دوسال سوارش شدم!» این را خانم همکار مکش مرگ مای اتاق بغلی گفت.

«بعد طلاق گرفتم!» این را همکار بی تربیت اتاق ما گفت.

نابغه موجود تنبل و سر‌به‌هوایی است که حوصله نمی‌کند دنبال چیز‌هایی بدود که همه‌ی مردم دنبالش هستند.

وقتی که حرف می‌زنیم، بیشتر می‌خواهیم خودمان را قانع کنیم تا دیگران را. کسی که قانع شده باشد، کسی که به اندیشه‌های خود ایمان داشته باشد، اصلاً حرف نمی‌زند.

بشر موجودی منطقی نیست. موجودی است منطق‌تراش. به هر کار دست زد و به هر چه عادت کرد، سعی می‌کند برای آن دلیلی بتراشد و عذر و بهانه‌ای بیاورد.

همه از کتاب «يادداشت‌های شهر شلوغ» که فکر کنم سال ۱۳۵۱ یا ۱۳۵۲چاپ شده باشد.

***

فریدون تنکابنی را بعد از ظهر تابستانی یک روز جمعه در کتابخانه ی شوهرخاله فریدون کشف کردم. چند سالم بود؟ شاید ۱۶ یا ۱۷سال شاید هم کمتر! کتابهای شوهرخاله سالهای سال است بدون اینکه خودش خبر داشته باشد در خانه ی ماست. البته هرکدام را که از خیابان انقلاب توانستم پیدا کنم بردم سرجایشان در کتابخانه ی شوهرخاله ی بینوا گذاشتم. از فریدون تنکابنی گفتن وقتی آثارش را نشناسی شاید لطفی نداشته باشد. اما من او را پیشتاز وبلاگ نویسی در جهان می دانم. در جهان!

نوشته های بالا تنها تعدادی از نکته گویی های اوست. اگر «یادداشتهای شهر شلوغ» او را خوانده باشید، شیرینی نوشتار کوتاه او را در شرح در و دیوار و پایین و بالای تهران حس می کنید که هرکدام دنیایی ست و به نوبه خود یک پست وبلاگی تمام عیار که ذهن را قلقلک می دهد. حرفهایی که هنوز بعد از ۴۰ سال- بله ۴۰ سال- کهنه نشده اند و حدیث شهر تهران، مردم ایران و فرهنگ سعید و باستانی این کشور گل و بلبل اند.

شاید فردا دیر باشد. شاید خیلی دیر باشد از فریدون تنکابنی گفتن که این روزها در آلمان زندگی می کند و آخرین خبری که از او دارم مصاحبه ی دو سه سال پیشش بود که در سایت گویا خوانده بودم.

***

درست بعد از گذاشتن نقطه در انتهای جمله قبل رفتم توی گوگل نام فریدون تنکابنی را جستجو کردم. خوشبختانه یه بلاگ پیدا کردم از نوشته های او! شاید بتوانم با ایشان ارتباطی برقرار کنم. نمی دانم. عجالتا در این پست یادی از او کردم! کاری که از همان اولین پست وبلاگم دلم میخواست انجام بدهم.

راه رفتن روی ریل

یادداشتهای شهر شلوغ

اندوه بی پایان

پول و تنها پول معیار همه ارزشها

سفر به بیست و دو سالگی

پیاده شطرنج

کتابهایی ست که از فریدون تنکابنی خوانده ام. شاید یکی دوتا عنوان از قلم افتاده باشد که اگر یادم بیاید تصحیح می کنم. همه را هم جز «یادداشتهای شهر شلوغ» و «پیاده شطرنج» را از همان کتابخانه کش رفته ام. هنوز چند تای آنها را در کتابخانه فریدون خان بی نوا جایگزین نکرده ام؟ روم نمیشه بگم، فکر کنم جز «اندوه بی پایان» بقیه هنوز پیش خودم باشه!

ای تف تو روت بیاد کارمن!

پی نوشت: کشف محمود کیانوش در کتاب «قصه ای و غصه ای» در ۱۰ سالگی ام و کتاب «حرف و سکوت»ش در ۲۲ سالگی، بعلاوه کشف فریدون تنکابنی به شرحی که رفت، جور دیگر دیدن را به من آموخت. انسانی دیدن قضایا، حس کردن درد، تحقیر، عذاب، تنهایی، جهل، شادیهای کوچک، رنج مادر، پدرسالاری، نامردی، جوانمردی و هزار و یک چیز دیگر... و چشمهای من در هر نوبت شسته شد و جور دیگر دیدن را تجربه کرد و باز هم خواهد کرد.

سر فرصت از محمود کیانوش خواهم گفت.

هوش منفی

carmen — Tue, 03 Jul 2007 09:51:18 GMT

آخر قربان گل روی شما بروم، همینجوری مگر هر کسی می تواند ما را در رده ی ۸۱ جدول آی کیوی جهانی قرار بدهد؟ هوش داریم تا هوش. اینجا که به ما میدان نمی دهند خودی نشان دهیم. می رویم مدرسه همان درسهایی که در راهنمایی خواندیم با پیازداغ بیشتر در دبیرستان و بعد هم دانشگاه می خوانیم. صحبت اضافه هم که ختم می شود به بوی قرمه سبزی و تا بجنبی کله پاچه ات را بارگذاشته اند آن جا که عرب نی انداخت! مرتیکه/زنیکه ی جاسوس!

همه ی کارهامان همینطوری زیر جلکی انجام می شود. اصلا مستعدیم خلاف جریان برویم گرچه یک وقتهایی همسوی جریانی هم که بشویم -خصوصا وقتهایی که خود جریان خلاف جریانات معموله است- هم خیلی با استعداد می زنیم. مثل آقای رایپلی مستعد!

حالا تا چاوز بخواهد به ما بنزین بفروشد، عجالتا تاکسی ها جیره ی روزانه سوختشان را بطری می زنند می فروشند به خلق الله به همان قیمتی که وقتی سوخت بدن ته می کشد خودمان را به یک قوطی Hype مهمان می کنیم. به جای استهلاک موتور و لاستیک و صفحه کلاچ به نیازمندان مددی می رسانند و ثوابی هم می برند.

آخه مگه بنزین باید از آب معدنی ارزانتر باشد؟ این طور نباشد! تازه بالاخره پمپ بنزینی ها هم باید نان بخورند. یعنی ۱۲ نیمه شب به بعد که خدا ارواح را هم آزاد می کند نمی شود بنزین آزاد فروخت؟ این بابا یه چی میگی ها!

خلاصه در این رتبه ی ۸۱ آی کیوی جهان هم مثل همه جاهای دیگر حق ما را خورده اند. همه ش هم زیر سر انگلیساست! پنداری ما هنوز دختر ۱۴ ساله ایم که به ما نظر دارد!

این دیگر زنکی ست ۶۵ ساله که به زور پودر و کرم ۵۸ ساله می نماید و کام همه ی عالم را داده الا دل رنجور خودش! می گویید نه؟ نگاهی به فرزندان رنگ و وارنگش یادگار کامروایی های آنها که رتبه ی بالاتری در جدول آی کیو دارند بیندازید، همه رنجور و محروم! شاید همان وراثت معیوب در کامجویی بی متعه و عقد دائمی که از از مابهتران به ما رسیده -همانی که ما را هشتاد و یکم جهان کرده- با یک چیزهایی که شاید از زمان پارتها و مادها در ما مانده منجر به نبوغی شگرف شده که یک جامعه شناس مودب و بی طرف می تواند آن را هوش منفی بنامد!

آوازک

carmen — Sat, 30 Jun 2007 13:23:18 GMT

همسر گرامی گفت انگار یکی از عزیزانم مرده، دلم گرفته! به همسر گرامی گفتم مهستی نمرده فقط دیگه آهنگ جدید نمی خونه. مثل ویگن و هایده و دلکش!

***

چه دنیایی داشتم اون روزهای تب آلود با ترانه ی "آوازک" مهستی:

بخون آوازکی تو شور و دشتی، که دل پرشوره امشب

یکی تو صحنه ی یادم نشسته، که از من دوره امشب

ترانه چیز عجیبی ست. ارتباط ترانه با جان و روح انسان سواد نمیخواد بیشتر وقتها لازم نیست زبان ترانه رو بدونیم. لازم نیست حتما انگلیسی بدونیم تا از hotel california یا when I need you خوشمون بیاد یا فرانسه بلد باشیم برای اینکه با mon amour حال کنیم. یا بعضی ترانه های عربی مثل "تملی معک" عمر دیاب یا "کل یوم فی عمری" الیسا...

ترانه واقعا چیز غریبی ست. ترانه سرایی از آن غریب تر که شخص خودم به کلام بسیار بیشتر دل می دهم و خلاصه گاهی اوقات به محض اینکه موزیک رخصت به خواننده می دهد کانال یا track را عوض میکنم. همینطور هم صدا. بعضی صداها را نمی شود تحمل کرد مگر به ترانه ای که می خوانند مثل خودم که جز سه چهار ترانه ی لیلا فروهر و معین اصلا نمی توانم صدایشان را تحمل کنم. یا بعضی ها که اینقدر صدا و ترکیب و اجرایشان بد است که آدم عطای ترانه را به کل جامعه غیور خوانندگان پاپ وطنی و لس آنجلسی می بخشد. انگار این پست دیگه خیلی منم منم داره!

***

همه ی ما در درازای زندگیمان بالاخره آثارکی از خود به جا میگذاریم چه مشهور باشیم چه گمنام. دارم فکر می کنم هنوز لبخند قشنگ فلان رهگذر یا همدردی فلان دوست مثل خنکای ترانه بر سوز جانم می گذرد و اگر چه آنان دیگر نباشند اما در صحنه ی یاد من هستند.

هیچکس نمی میره تا وقتی دیگران یادش می کنن. تموم میشه ولی نمی میره. هیتلر و آنتونی کویین و شکسپیر نمرده اند فقط ببینیم آیا یادشون چون آوازکی بر دلهامون می گذرن یا ما را یاد هولوکاست و انکارش می اندازن.

***

همون که کوچه ی بن بست عشقو، به نام دلگشا خوند

منو به خونه ی گرم دلش برد، دلو عاشق سرا خوند

تو اون کوچه که اسمش دلگشا بود، دلم تنگ کسی هست

تو اون خونه که یک عاشق سرا بود، دلم تنگ کسی هست

***

نکته: کاش خودم هم که تموم شدم، یادکی به ناز آوازکی ازم بمونه، بیشترم شد که آمین!

بازم نکته: این کارمن چه همه خودشو لوس کرده امشب!!!

آقای سردبیر

carmen — Sat, 23 Jun 2007 13:46:18 GMT

بیرون برف می بارید. تکیه به درگاهی بالکن رقص برف دانه ها تا دامان سربی حیاط را تماشا می کردم. در ریلی بالکن از آنطرف باز بود و اتاق خنکای مطبوع هوای برفی را می مکید. دیر زمانی بود که مهمانها رفته بودند. نیم ساعتی از نیمه شب می گذشت. نادر میزبانمان سالن را نیمه تاریک کرد- و درود بر نور فروتن و گمنام لامپهای هالوژن- در جای خود آرام گرفت و گفت: قرار گذاشته بودیم هر کدوممون قصه ی اولین عشقش رو تعریف کنه... حالا کی میگه؟

مسعود ليوان و سیگار و زیرسیگاری به دست، از کنار شومینه برخاست و آمد خودش را کنج کاناپه ی نزدیک من رها کرد. از جایی که ایستاده بودم نیمرخ چپش را می دیدم. پس از کمی سکوت و فکر جواب داد «راستی هم که حکایت اولین تجربه ی اینچنینی من ساده و عادی نیست نه موقعش و نه جاش و نه...» آرام چنگی به موهای خرمایی اش زد و موهای شقیقه را که دیگر به سفیدی میزد -مثل برفی که هنوز کامل ننشسته- لوله کرد... از چهل سالگی فقط همین یک نشان را داشت...

به نفع زندگی

carmen — Fri, 15 Jun 2007 08:47:18 GMT

ده سالی هست که ازدواج کرده ام و در این سالها همیشه با خانواده مسافرت رفته ام. بعد از کلی دعا و نیایش دوستان شفیق و رفیق و کلی از خودگذشتگی همسر گرامی، ایشان اجازه!!! (روی این کلمه تاکید دارم) داده با دوستام برم شمال! ولی شرط گذاشته چند روزی که شمال هستم، سیگار نکشم!!! بهش گفتم عزیز دل! من که کلا کم سیگار می کشم (حد اکثر دو پاکت در ماه)، اونجا هم همین! میگه نه! شرط من اینه که قول بدی اونجا اصلا سیگار نکشی! بهت اجازه نمیدم. این در حالی ست که من برای اولین نخ سیگار که در ۳۰ سالگی کشیدم هم ازش اجازه نخواستم. البته اون یه پاکت وینستون که عموی گرامی زیر بالش من جا گذاشته بود و خداییش ۱۵ نخ سیگار رو در ۱۰ سالگی دود فرمودیم رو لطفا بذارید به حساب کنجکاوی کودکانه!

دارم فکر می کنم:

آیا قول بدم سیگار نکشم و برم؟
آیا بگم باشه ولی سیگارمو بکشم؟
آیا به اعتراض این شرط تخمی فضایی اصلا شمال نرم؟

خودم سومی رو بیشتر دوست دارم. حال نمیکنم به کسی دروغ بگم. ولی خب فکر کنم اصلا قولی که همسر گرامی ازم میخواد در خوزه ی اختیاراتش نیست! خداییش و شیطانی ش نیست! فقط ایرانی ش هست!

همونقدر که بعضی از این خانوما که توهم فیلمفارسی دارن به شوهراشون یا چه میدونم زیدشون میگن «اگه منو دوست داری سیگار نکش!» میگم آخه دلبرم دلبر! خانه خرابتم! سیگار نخی ۱۰۰ تومان رو رقیب خودت میدونی؟ اصلا چرا باید بخاطر تو از همه چی گذشت؟ نمی گی شاید یه روز خاطرتو نخوام بس که بی همه چیزم کردی؟

***

یادمه اوایل ازدواج، شاید همون ماه اول، همسر گرامی ازم قول خواست اگر خودش مرد، هرگز ازدواج نکنم!!! من البته خیلی متعجب و متفکر قول دادم (لازمه بگم چرا؟). کلا همسر گرامی خیلی به مرگ فکر می کنه خیلی درباره ش حرف میزنه و تعارفات از این دست که الهی ۱۲۰ ساله بشی یا خدا مرگم بده و یا زبونتو گاز بگیر هم بین ما متداول نیست. گر چه هر بار با حرفاش عین ابر بهار اشک می ریزم، بی صدا!

دو سه سال پیش چند باری بهم گفت من اگر هم از دنیا برم خیالم بابت همه چی راحته، چون تو زن توانایی هستی و از پس زندگی برمیای، جوونی، ازدواج کن و خوب زندگی کن! آخرش گفتم حالا چرا زدی به صحرای کربلا؟ تازه مگه قولی که ازم گرفته بودی یادت نیست؟ گفت چی؟ گفتم همونی که هرگز بعد از تو ازدواج نکنم! گفت خانومی این یه درخواست غیرمنطقی ست. وقتی آدم می میره دیگه تعلقی به این دنیا نداره و ضمنا انسان زنده باید زندگی کنه!

اول اینکه از تصور ازدواج حالم بهم می خوره!

دوم اینکه خیلی جالب بود منطق همسر غیرتی و حسود و خلاصه تمامیت طلب گرامی که از اونچه قلبا آرزوشو داشت و فکر می کنم داره، به نفع زندگی کنار کشیده!

سوم اینکه شاید همسرم یه روزی اینو هم متوجه بشه که منطقی نیست به من اجازه بده توی مسافرت سیگار بکشم یا نه!

بازم یک هیچ به نفع زندگی؛ عجالتا می رویم شمال!

babel

carmen — Wed, 06 Jun 2007 22:29:18 GMT

در سفر چهارم تورات به نام «مجازات برج بابل» آمده است که:

پس از پایان توفان نوح هر یک از پسران نوح زن و فرزندان را می گیرد و می کوچد به گوشه ای از این زمین پهناور. از آنجا که آنان تنها بازماندگان بنی آدم بر روی زمین بودند همگی به یک زبان و لهجه سخن می گفتند. دیر زمانی از توفان نوح نمی گذرد- حدود ۱۵نسل پس از توفان- که مردمانی بر آن می شوند شهری بسازند و برجی در آن که نوکش به سقف آسمان برسد و از آنجا بتوان راهی بهشت شد. آنها به روش خودشان و نه آنچه خداوند میگفت میخواستند بهشتی بسازند و خدایگان خودشان را بپرستند. پس آنگاه بشر دست به کار ساختن نماد غرور و عصیان شد: برجی و شهری !

خدا را این خوش نیامد. گفت: اینک همه ی این مردم یکپارچه اند و به یک زبان صحبت می کنند و این است کاری که می خواهند بدان دست یازند، غافل از اینکه خود آن کار را یکسره رها خواهند کرد؛ پس زبانشان را مغشوش می گردانیم که کسی حرف دیگری را نفهمد. در یک آن چنین شد و خلایق عاجز از فهم یکدیگر از فرط استیصال و حیرت بر سر هم فریاد می زدند و ناگزیر کار ساختن شهر را نیمه کاره رها کردند و آنگاه خداوند بر روی زمین پراکنده شان کرد.

از آن پس کلمه ی «بابل» مترادف شد با مکانی که در آن جماعتی بر سر هم فریاد می زنند بی آنکه دیگری را بشنوند یا بفهمند.

یه چیز دیگه هم بگم که این برج بابل، با اونچه ما از باغهای معلق بابل-واقع در بین النهرین- به عنوان یکی از عجایب هفتگانه ی دنیا یاد میکنیم فرق داره.

***

توی دیکشنری که نگاه کنیم بابل رو اینطوری معنا کرده:

A) a confused noise, especially the noise of loud unintelligible voices all talking at once

B) noisy place: a scene or place of noisy confusion

***

فیلم بابل رو امیدوارم همه دیده باشن. من چند تا پنجره باز می کنم به قصه ی فیلم. زنده باد اونی که یه پنجره ی دیگه بهشون اضافه کنه!

***

خدا: کسی از خیل سرگشتگان فیلم حتی یک بار هم خدا را صدا نمی زند جز آن مترجم مراکشی که نماز می خواند ولی در آن حال هم ریچارد پدر خانواده بی هیچ حسی از دعا فقط او را تماشا می کند. خدا کجاست؟
زمان: شروع قصه صبحی در مراکش و پایان آن شبی در ژاپن! آیا از اول تا آخر قصه زمین فرصت کرده یک دور هم دور خودش بچرخد؟
مکان: ژاپن، مراکش، مرز امریکا و مکزیک! اگه هندوانه ی زمین رو سه قاچ کنیم -مساوی بودنشون چقدر مهمه- به هر مکان از قصه یه قاچ میرسه در غیر اینصورت حتی نمیشه باهاشون جمله ساخت؛ بجز بابل!
زبان: به همه ی زبانهای دنیا آدمهایی هستند که فریاد می زنند بلکه کسی بفهمدشان. چیه کو ی ژاپنی کر و لال است می نویسد حرفش را، یوسف مراکشی زبان دارد، به که بگوید دردش را؟ و آملیای مکزیکی گفت و کسی باور نکرد.
تمدن: چه در مراکش فقیر و دورافتاده چه در ژاپن متمدن چه در امریکای اند همه چیز، قصه همان است، نه همدلی نه همزبانی... این غصه همیشه با آدمهای فیلم هست هر کجای منحنی تمدن بشری که باشند.
ناکامی: چه وقتی کسی جز خواهر نیست که تمنای ذهن و تن بنشاند (یوسف)، چه وقتی دیگران هستند و خواهش تن را در نمی یابند (چیه کو)، چه وقتی بعد از سالها و از زیر خاکستر، عشق کهنه ای تنها برای لحظه ای جرقه می زند (آملیا)، انسان های این فیلم ناکامند از برآورده شدن بدوی ترین آرزو؛ س.ک.س!
بی گناهی: در کل فیلم یک گناهکار هم پیدا نمیشود. در بابل مصیبت کشیدن الزاما جزای خطایی نیست.
سرنوشت: همه ی آدمهای قصه اسیرند به نوعی در بازی ای ناخواسته. فروش اسلحه توسط حسن بینوا و امتحان احمقانه ی تیررس تفنگ شکاری روی اتوبوس و زخمی شدن سوزان، تاخیر بازگشت سوزان و ریچارد از مراکش و تقارن آن با عروسی تنها پسر آملیا و قصه ای که منجر به دیپورت او از امریکا می شود. کر و لال بودن چیه کو، خودکشی مادرش.
اسلحه: فیلم با نمای مردی اسلحه به دوش شروع میشه و با جمله ای که مرد دیگری درست در آنسوی دنیا درباره ی اسلحه میگه تموم میشه. آیا قصه ی بابل قصه ی اون اسلحه ست؟ قصه ی اینه که ما آدما چطور توی چینش دومینوی این دنیا فقط یه مهره ایم و نه هیچی بیشتر از اون؟ یادتونه که دیالکتیک چی میگفت؟ که هر اتفاقی در دنیا مثل زنجیر به اتفاقات دیگه وصله. یادتونه توی همین کتابای دینی مون آوردن که یکی بگه آخه کجای دم زدن یه ماهی در اقیانوس میتونسته به بمباران اتمی ژاپن مربوط باشه؟ البته من بی سواد تر از اونم که بخوام حق رو از طرفی بگیرم و به طرف دیگه بدم فقط چیزی که به ذهنم رسید رو گفتم.
برجهای توکیو: کدام یک از آسمانخراشهای سر به فلک کشیده ی نمای پایانی فیلم به سقف آسمان، به بهشت می رسند؟ آیا برای آدمهای فیلم راهی به بهشت هست؟

دلیل همه ی دلیل ها

carmen — Wed, 30 May 2007 13:56:18 GMT

شاید بیشتر ماها فیلم "یک ذهن زیبا" رو دیده باشیم. از دوسال پیش که اولین بار این فیلم رو دیدم همه ش به کاراکترهای دنیای شخصی جان نش فکر میکنم.

یک مرد جوان و پر شر و شور

یک دخترک شاد و شنگول و ناز

یک مامور مخفی

چرا این ها؟ دنیای موازی نش چرا فقط این سه تا رو داشته و دلیل ظهورشون در ذهن نش چی بوده؟

***

اولش بگم اینایی که من میخوام بگم برداشت ذهنی منه یادم نمیاد توی نقدی یا مقاله ای اینا رو خونده باشم. اگه قبلا جایی شنیدین بهم بگین چون اصلا ادعای کشف انحصاری این نظرات توسط کارمن رو ندارم.

من این فیلم رو بارها دیدم. اولا دیگه درک می کنم اسکیزوفرنی چه حال و هوایی میتونه داشته باشه. آدمای شیزوفرنیک توهم های متفاوت دارن. همه ی مردهایی که به جرم خیانت نکرده ی همسراشون سایه ی ندیده ی روی دیوار، کمدی که عباس آقا توش نبود!! و نظر بازی اتفاق نیفتاده ی همسراشون اونا رو تا حد مرگ می زنن یا از حد مرگ میگذرونن و ...

و بالعکس؛ زنهایی که به همون دلایل مشابه مردهاشونو ذله میکنن و از خونه فراری

البته قبول دارم که پارانویا (بدبینی و حس توطئه ی مفرط) هم باعث موارد فوق میشه ولی خب بعضی از پارانوییکها هستن که واقعا مواردی رو می بینن در اطرافشون که وجود نداره و بابت اون اگر در موضع قدرت باشن طرف رو نابود میکنن و اگر در مواضع دیگر باشن خودآزاری خودکشی یا هر اقدامی که وحشت از اون اتفاقات وادارشون میکنه.

اسکیزوفرنی در دید من ناوارد آکادمی ندیده، این پیامدها رو داشته خیلی چیزای دیگه هم هست که دیگه مثال نمی زنم ولی شاید همه مون اونو به نوعی در اطرافمون یا حتی خودمون تجربه کرده باشیم. قصه ی نش باعث شده دنیای این آدما و حس و حال گندی که دارن رو درک کنم.

***

ولی چرا جان نش نابغه این کاراکترها رو می دید؟ خیلی بهش فکر کردم. البته هنوز کتاب یک ذهن زیبا رو نخوندم ولی عجالتا حس من بعد مدتها به جان نش فکر کردن اینه:

- هم اتاقی ش، همان جوان پر شر و شور، همان جوانی که عادی بود و نه نابغه و زندگی کردن رو خیلی ساده تر تجربه میکرد، کاری که نش هرگز نتونست انجام بده: جوونی کردن! چون رشد سرطان خوش خیم نبوغ او رو در چنگ خودش داشت.

- جان نش تنها بود خانواده ای نداشت رفتارش عجیب بود با کسی رابطه ای نداشت. خانواده؟ بچگی کردن؟ مهربانی و شیرینی کودکی چیزایی بود که هرگز تجربه نکرده بود. از طرفی نبوغش بهش اجازه نمیداد به این کمبود فکر کنه. اونقدر اونو با سرعت با خودش می برد که خلا موجود به شکل دخترکی ناز و بازیگوش توی دنیای شخصی ش پدیدار شد. اگه اشتباه نکنم بعد از این که پدر شده بود تازه خلا کودکی کردن در وجودش به شکل دخترک ظاهر شد؛ کودکی و خاطراتش، فروغ یه شعری در این باره داره که الان یه خط ش رو هم یادم نمیاد.

- و اما سرطان خوش خیم نبوغ؛ نبوغی کشف نشده چیزی که نش خود از آن خبر داشت و دیگران چیزکی می دانستند اما نه به اندازه ای که او میخواست و می توانست. اون مامور مخفی همون نیاز به کشف نش بود. کشف همه ی آن تواناییهایی که از او بر می آمد بی آنکه کسی بداند یا بخواهد یا آن همه را بستاید.

آن ذهن اسیر و پریشان، با همه ی خلا عاطفه و شور و ستایش آنقدر زیبا بود که جان نش شد.

***

چند میلیون انسان اسیر و پریشان و پر از کاستی به کمک زیبایی ذهن یا عشقی که نزدیکان و عزیزان نثارش می کنند (مثل همسر جان نش) راهی، سوراخی یا روزنی می یابند که بشکفند؟ حس تون چه آماری بهتون میده؟

***

و اما اوج قصه ی نش برای من، سکانس آخر فیلمه، جایی که نش بعد از دریافت نوبل رو به همسرش میگه (نقل به مضمون):

تو دلیل همه ی این دلیل هایی...

(کاش یکی اصل جمله رو برام بگه من اینو اصلاح کنم چون خودم دسترسی به فیلم ندارم)

***

نکته ی همه ی نکته ها: ای عشق همه بهانه از توست

و...

آی عشق

چهر ه ی آبیت پیدا نیست

عمق سپیدی

carmen — Fri, 25 May 2007 16:57:18 GMT

کبوتر نبود.

اوج که گرفت بیشتر حس کرد نامربوط بودنش به جایی که از آن برخاسته بود و هرآنچه زیر بالهایش گسترده بود. دورتر ها، خیلی دورتر قله ی محبوب و دیگر قله های اطراف را دید. آهی نکشید حتی وقتی از ذهنش گذشت که تا کنون چند عقاب دیگر در تک صخره های آن دمی نشسته اند یا حتی لانه ای ساخته اند.

تنها بود؟ نبود. می دانست هستند و می دید عقابهایی که مانند او مدتهاست از صخره ها کوچیده اند یا به هر طریقی دور افتاده اند. چرخی زد و زیر بالها را نگریست. روزمرگی فضا را تنگ کرده بود. به تمام صخره هایی که می شناخت و یا می شد شناخت و سالها بر هیچکدامشان ننشسته بود یا بر فرازشان نپریده بود اندیشید. دلش گرفت.

کاش؟ شاید هم کاش هرگز همان یک بار هم بر سطح زمین ننشسته بود همانی که دل باخت به وقار کبوتر و عمق سپیدی بالهایش. دلش لرزید و در پی کبوتر شد و با او نشست.

دیگر نمی شد با او بالا پرید. دلش که تنگ می شد، کبوتر که خانه نبود نیم چرخی و گاهی چند دوری در اوج می زد. کبوتر اوج را میشناخت؟ می شناسد؟ اوج کبوترک کجا و بال گستردن او و پرواز بی شکستن بال آنهم در اوج...

نه کبوترک گناهش نبود که اوج او را در نمی یافت. همه ی جان او در گرو اوجش و کبوترک بند کوهپایه ای و جوجه ای. نمی شد! می باید از جان گذشت. کبوترک خیلی سپید بود، خیلی.

با شنیدن صدای چرخش کلید در قفل، به آنی برگشت به پوستی که از اولین روز بی اوج و کوهپیایه ای اش به تن کرده بود. به زحمت دکمه ها را بست. دقت هم نمی کردی، از لابلای آن پوستین، پرهای عقابی را می دیدی که نافرمان از تقدیری که عقابک برگزیده بود، بیرون زده بودند.

سلام کرد. کبوتر سپیدش زیر لب نمیه جوابی گفت و بعد بلند ترک گفت: خانم! یه چایی بریز برای من!

آرزوهای من

carmen — Tue, 22 May 2007 20:29:18 GMT

مرجان ازم خواسته از آرزوهام بگم. من چه آرزویی دارم؟ کدوم آرزوم رو بگم؟

قبل از اعترافات حقیقی ای که خواهم داشت لابد به رسمی وبلاگی باید ۵ نفر رو دعوت کنم که آرزویی از آرزوهاشونو رو کنن: کاملا عمدی از سر نامردی و البته تصادفی دوستان زیر دعوت میشن برای این سینما پارادیزو:

مرغ مقلد، دی کد، تله کابین، گرگ خاکستری، سیاوش!

***

آرزوی نهادینه، عین عطش به آب: برم سفر، بدون پایان بدون مقصد نهایی بدون محدودیت زمانی و اگر شد بدون همراه

آرزوی محال: پسرم خودش درس بخونه، همسرم یادش بره بهانه گیری چه جور مشغله ی مردانه ایه

آرزوی شغلی: کارم رو دوست دارم ولی ترجمه و یا نوشتن یه چیز دیگه ست

آرزوی تفریحی: همه ی کتابا و فیلما تئاترها و موسیقی های خوب دنیا رو بخونم ببینم و بشنوم

آرزوی ملی: مردم بفهمن دارن به کی رای میدن، کی هم بدونه برای چی بهش رای دادن

آرزوی وبلاگی: خدایا این خوشی رو از ما نگیر

بقیه ی آرزوها: خدایا برسااااان!!!!!